dinsdag 6 april 2010

Schroom voor God

Beklemmend hangt de ontwijding over Gods huis. 's Zondags wordt de communnie in de hand gedrukt van voorbijschuifelende kerkgangers.

De geestelijke wellevendheid lijkt zoek en velen doen wat hun in het hoofd komt. Een zogenaamde vrijheid die niets te maken heeft met de vrijheid van de kinderen Gods maar de wijding miskent.

Ongetwijfeld was de oude liturgie in de loop der jaren verstard : stille Missen, verkommerd tot eenzaam gemurmel van de priester, afgehaspeld en soms karikaturaal Gregoriaans. Maar in haar oorspronkelijke zuiverheid was zij onvervalst. Vanaf het eerste woord, het introibo ad altara Dei, voerde zij de mens "in de sacrale ruimte binnen, waar geen plaats is voor het profane." Elke, sinds onheuglijke tijden voorgeschreven handeling, was een uiting van schroom voor God "als stond Hij zichtbaar voor ons". Alles wat met het Lichaam van de Heer in aanraking kwam en ieder symbool van Hem - de kelk, de pateen, het altaar, het evangelieboek - werd eerbiedig aangeraakt.

Uit: Het boek Ontwijding, geschreven door prof. dr Karel Van Isacker S.J. (Davidsfonds Leuven, Forumreeks 1989, pagina 18/19)


1 opmerking:

  1. Amen. Een tijd, twee tijden en een halve tijd lang wordt de heilige plaats onder te voeten getreden. Maar wij moeten blijven hopen op herstel.

    +Pax Domini,
    Ben

    BeantwoordenVerwijderen